Blog 10 – Het leed dat ziekenhuis heet

Het is stil in de straat, iedereen is op vakantie. Is goed wat mij betreft, lekker rustig. Ga zo dadelijk een stukje lopen met de hond. Zoals jullie gelezen en gezien hebben moest ik afgelopen tijd weer een paar keer naar het ziekenhuis. Voor controles en dergelijke. Het voordeel van vakantietijd is dat het spreekuur niet uitloopt. Je bent er zo in en uit. Het valt me op dat, ondanks dat het nu tien jaar geleden is, ik nog altijd een verhoogde hartslag heb zodra ik een ziekenhuis binnenloop.

Dan denk ik van mijzelf “joh, alles gaat toch redelijk goed waar moet je nu bang voor zijn?”. Maar op de één of andere manier vind mijn hartslag het toch nodig dat het zich moet verhogen. Volgens mij komt dat omdat ik 10 jaar geleden gezond een ziekenhuis in liep en er ziek uit kwam. Dit doet wat met je. Voor mij is dit tot op de dag vandaag moeilijk. Het ligt echt niet aan de artsen, het welkomstcomité en de lieve verpleegkundigen, je verwacht gewoon niet dat je ziek wordt. Nu loop ik het ziekenhuis in en denk ik vaak ‘ik hoop dat ik er alleen met MS gerelateerde zaken weer uit kan’. Gelukkig is dit zo, ik moet er niet aan denken dat je ook nog wat anders kan hebben.

Misschien is het lastig voor te stellen als je geen stempel hebt en daarom niet zo vaak naar het ziekenhuis moet. Maar deze reactie gaat automatisch. Ik kan me ook niet voorstellen dat ik de enige ben die hier last van heeft. Als ik dit met andere (jongeren) bespreek die ook MS hebben blijkt ook dat ik niet de enige ben. Dus dacht ik: hier moet ik een blog over schrijven.

Bij MS krijgen mensen vaak dat plaatje van een persoon in een rolstoel in hun hoofd. Dit klopt ook wel maar vergeet ook de geestelijke aspecten niet. Wat het met iemand doet als je constant met een grillige / onvoorspelbare ziekte moet leven. De ene dag is goed en de andere dag niet. Ik als persoon met MS kan het nauwelijks bijhouden laat staan de rest van mijn omgeving. En dit is nu net het frustrerende gedeelte; hoe kun je in hemelsnaam uitleggen hoe het is om met die onzekerheid te leven en alle bijeffecten die er gratis bij komen. Alle ‘traumatische momentjes’ die je gedurende je carrière met MS oploopt zoals die verhoogde hartslag iedere keer als ik een ziekenhuis binnenloop. Of het feit dat ik “never” nooit niet meer bewust een lumbaalpunctie ga meemaken. Als ze ooit nog een keer gaan zeggen dat ik weer een lumbaalpunctie moet, dan halen ze het spul er maar uit onder narcose. Zo zijn er nog wel een paar voorbeelden te noemen maar het idee is duidelijk, toch?

U raad het al vandaag is niet de beste dag van alle dagen. Meestal ben ik een vrij “up beat” persoon maar dacht, ik ga ook eens schrijven als ik niet zo positief ben. Okee, nu is het niet zo dat vandaag afgeschreven is, ik doe gewoon mijn dagelijkse dingen maar mijn gevoelsleven is gewoon iets minder vrolijk vandaag. Iedereen heeft wel eens een “off-day”. Vandaag heb ik hem. Dan lijkt alles een stukje donkerder dan dat het daadwerkelijk is. Kan er ook een voordeel uit halen; nu is het wel weer prettig dat alles zo grillig is want morgen zal het vast een stuk beter gaan.

Nog een fijne vakantieperiode !

Deze website maakt gebruik van cookies om de website en uw ervaring daarmee te verbeteren. Door verder te gaan op de website gaat u akkoord met ons gebruik van cookies. Indien u meer informatie wilt of indien u niet wilt dat er cookies worden geplaatst als u de website gebruikt, klik dan hier: Over cookies.
Niet meer tonen