Heftige emoties en de reactie van MS op mij

Als een jongetje zo klein zo voel ik mij op 5 maart 2018. Mijn moeder overlijdt door de bijwerkingen van chemokuren. Uiteindelijk worden een tweetal ontstekingen haar teveel. Slechts 66 jaar en net met pensioen. Een pensioen waar zij samen met haar de liefde van haar leven - mijn vader - haar kinderen en haar twee kanjers van kleindochters van wilde genieten. Het heeft voor haar niet zo mogen zijn. De lieve echtgenote, moeder en oma die leefde voor haar gezin verloor de ongelijke strijd.

Het overlijden van mijn moeder komt op een moment dat er eigenlijk al teveel aan de hand is in mijn leven. Ik zit vol in het herstel van een hele zware nekoperatie en nadat mijn vader net hersteld is van de operatie voor een nieuwe hartklep besluit zijn buikslagader dat het wellicht een goed idee is om te knappen. Gelukkig gebeurt dat net niet, maar hij moet wel weer een zware operatie ondergaan. En eigenlijk op het moment dat mijn vader weer thuis is gaat het mis met zijn liefde.

Door alles wat er gebeurt in mijn leven en het feit dat mijn nekoperatie een iets langere exercitie is als verwacht, moet ik veel langer allerlei pijnstillende verslavende spullekes gebruiken die nare bijwerkingen hebben. Kortom, ik ben Martijn niet. Met name voor de bijwerkingen van de morfine, een zenuwpijnbestrijder en nog een pijnbestrijder ben ik uitermate gevoelig en als ik moet stoppen met deze pijnstillers zijn de afkickverschijnselen een bijzondere ervaring. Daarbij ben ik ook weer eens gestopt met roken om het herstel van mijn operatie te bevorderen. Alles bij elkaar zorgt ervoor dat de stemmingswisselingen die bij MS horen nog iets heftiger zijn en ik mezelf niet herken. Met name de opvliegerigheid ervaar ik als een drama, want als ik één ding niet ben, is dat het wel.

In de eerste helft van het jaar 2018 leer ik een hele andere kant van mezelf, maar ook van de chronische aandoening MS, kennen. Een minder mooie en prettige kant voor iemand die het leven en zeker zijn ziekte MS altijd positief probeert te benaderen. Als de maand juni aanbreekt begint er weer rust in mijn leven te ontstaan en land ik een beetje. Mijn vader is voor mij “The Man” want het is bewonderenswaardig hoe hij zijn leven oppakt na het verlies van zijn maatje na 50 jaar bij elkaar te zijn geweest.

Mijn vader bezoekt ons meermaals per week in “De IJsboetiek” voor z’n bakkie koffie. Vaak komt hij alleen, soms met bekenden en al snel weet hij ook mensen aan zich te binden als hij bij ons is in de winkel. Onze dochter is blij dat haar vriend veel bij ons is. Ze gaat zelfs bij hem logeren en wij zijn blij dat dat nog allemaal lukt want ondertussen vertoont hij toch meer gebreken. Ook vindt hij het geweldig hoe de moeder van zijn kleindochter haar IJssalon op de rit heeft en hoe ik daar met al m’n tekortkomingen in mee probeer te gaan. Die ouwe is blij voor ons.

Zondagavond 18 augustus 23:00 uur, de telefoon gaat. Het is mijn vader. Hij kan zijn bed niet uit komen want zijn knie is ontzettend dik en hij heeft veel pijn. Ik heb, om wat rust in m’n hoofd te krijgen, weer een oude gewoonte opgepakt en blow me zelf zo af en toe weer naar andere werelden. Rijden met dat spul in het systeem is lastig, dus mijn lieve vrouw gaat naar mijn vader en brengt hem naar het ziekenhuis in Zaandam. De volgende ochtend krijgt mijn vader in het ziekenhuis een groot herseninfarct. Hij komt na ruim een week nog wel bij en weet ons, de verpleging en artsen zaken duidelijk te maken maar overlijdt op 30 augustus om 10.05 uur. Hetzelfde tijdstip als mijn moeder. Uiteindelijk blijkt een rest bacterie - van een verwaarloosde longontsteking na het overlijden van mijn moeder - die zich verstopt had in zijn knie uitgebroken te zijn en voor embolieën in zijn hersenen gezorgd te hebben.

Het is voor mij de druppel en in de periode van 30 augustus tot 14 oktober ben ik het volledig kwijt. Ik blow me het ongans en ben een drama voor mijn omgeving. Wederom ervaar ik wat MS en moodswings zijn en ben ik een orkaan van de buitencategorie als ik even tegenwerking heb. Mijn vrouw weet de IJsboetiek met ondersteuning van een lieve groep mensen draaiende te houden. Iets wat ik enorm waardeer, maar een paar keer compleet verkeerd tot uiting breng. Ook ervaar ik wat voor fantastische vriendenkring mijn vrouw en ik hebben en op hoeveel mensen we terug kunnen vallen en wie er allemaal zijn voor ons.

14 oktober is de dag dat wij op vakantie gaan. We gaan wederom naar New York en gaan 11 dagen cruisen naar het Caribisch gebied. We zijn koud aan boord als m’n twee lieve meisjes - mijn vrouw en dochter - naar me toe komen lopen. Ze zijn naar de spa geweest en hebben iets geregeld voor me. Mijn lichaam staat onder hoogspanning toch ben ik na een aantal dagen New York wat relaxter. Een uitwerking die mijn twee meiden altijd op me hebben als we samen zijn. Maar goed, de dames hebben een afspraak voor acupunctuur voor me gemaakt. Schoorvoetend besluit ik me te gaan onderwerpen aan de naaldenkoning aan boord van de Norwegian Breakaway.

Een wereld gaat voor me open. Na iedere sessie aan boord voel ik meer rust in mijn systeem komen en wordt de kermis in mijn hoofd langzaam er een van het prikkelarme soort. Joao de Portugese naaldenkoning levert topwerk en hij is trots hoe hij in korte tijd een redelijk kreupel figuur enigszins soepel krijgt. Volgens mijn vrouw en onze vakantievrienden is het zelfs dat het net lijkt alsof ik over het zonnedek heen zweef en oog ik zo soepel als een elastiek.

Kortom, de vakantie in oktober, november vorig jaar doet mij ontzettend goed. Het opent mijn ogen voor veel dingen, krijg lichamelijke rust, rust in mijn hoofd en de vakantie zorgt ervoor dat ik compleet stop met het gebruik van cannabis. Iets wat nog altijd zo is. Net zoals dat ik niet meer rook. Iets dat ik lichamelijk ontzettend merk, want ik voel het verschil in mijn lichaam en wellicht meer als iemand zonder MS, dat weet ik niet. Ook ga ik door met de naalden bij een nieuwe naaldenkoning in Nederland. En deze koning - Ricardo Kamps - bevestigd wat ik al aan boord had gemerkt, Joao wist wat hij deed.

Toch duurt het nog bijna een jaar om weer de energie te vinden om een blog te schrijven. En eigenlijk ben ik best wel trots dat het me nu gelukt is. Gelukt om een blog te schrijven over de emotioneel meest zware periode in mijn leven en de uitwerking op mijn MS, want ja, het was en is ontzettend zwaar. Toch zijn er ook genoeg mooie dingen gebeurd en heb ik genoeg stof om daarover te verhalen in een nieuwe blog. Tot dan en voor nu lieve vriendjes, vriendinnetjes, familie, kennissen, bekenden en onbekenden die bekenden en soms vriendjes zijn geworden, dank jullie wel voor jullie warmte en support, XXX.

Deze website maakt gebruik van cookies om de website en uw ervaring daarmee te verbeteren. Door verder te gaan op de website gaat u akkoord met ons gebruik van cookies. Indien u meer informatie wilt of indien u niet wilt dat er cookies worden geplaatst als u de website gebruikt, klik dan hier: Over cookies.
Niet meer tonen