Iets meer bewegen en een ander eetpatroon heeft wonderen gedaan

De afgelopen periode is erg druk verlopen en ik probeer zoveel mogelijk normaal te functioneren. Ik merk aan mezelf dat het lichaam dat lekker vindt en zo af en toe dreunen woorden van mijn neuroloog na in mijn hoofd. Woorden die hij ruim anderhalf jaar geleden uitsprak en die er mede voor gezorgd hebben dat alles nu kan.

Tijdens een controleafspraak valt het mijn neuroloog op dat ik te fors aan het worden ben en dat is alles behalve goed voor de belastbaarheid van de systemen in mijn lichaam, zo legt hij uit. De indruk is dat ik te weinig beweeg en verkeerd eet. Iets dat klopt op dat moment. Onze woef Johnny is oud aan het worden en heeft steeds meer moeite om lange afstanden te lopen met mij. Waar wij vroeger afstanden aflegden tijdens een wandeling komen we dan vaak niet verder als de brug over de rivier waar hij veilig kan zwemmen. Kortom goede dagelijkse wandelingen schieten er al een periode bij in en mijn zelfbedachte oefeningen - die ik doe als woefmans een stok uit het water aan het halen is - zetten dus ook geen zoden aan de dijk. Net zoals dat het wekelijks zwemmen weinig uithaalt maar goed dat kan ook komen door het aanlokkelijke bubbelbad waar ik graag inzit te “ouwenelen”. Kortom er moet wat gaan gebeuren.

Mijn neuroloog is duidelijk in zijn uitleg. Ik krijg drie maanden de tijd om enige progressie te maken met afvallen en anders is het naar een diëtist en aan een streng dieet. Na het bezoek aan de neuroloog ga ik naar mijn ouders en ga op de weegschaal staan. Tot mijn schrik tikt het wijzertje op de weegschaal 118 kilo aan. Dat is minimaal 18 kilo verwijderd van het gewicht waar ik me lekker bij voel en ik dacht dat ik hoogstens 105 kilo zou wegen.

Geheel tegen mijn gewoonten - bij mij werkt het namelijk averechts als ik zelf dokter ben ik achter - in ga ik op internet kijken naar hoe ik één en ander aan kan pakken. Al snel kom ik erachter dat ik - ook voor mijn MS - op het gebied van eten en drinken waardeloos bezig ben. Kortom anders eten en drinken is de opdracht die ik aan mezelf geef.

De liters gezoete ijsthee die ik dagelijks drink worden vervangen door bronwater, de zakken snoepgoed en chips verban ik grotendeels - zo af en toe vergrijp ik me nog wel ouderwets - uit mijn dieet, de kaasboer op de markt is van de leg als ik niet meer wekelijks de gebruikelijke kilo’s aan Hollandse, Italiaanse en Franse kazen bij hem haal en de bakker moet wennen dat ik alleen nog brood haal en slechts kleine hoeveelheden lekkere koekjes, donuts, brownies en Danish pastry voor mijn dochter en haar vriendinnen en niet meer de voorraden om een heel peloton van zoetigheid te voorzien.

Ook eet ik gewoon te grote maaltijden. Drie keer opscheppen is normaal dus ook dat ga ik aanpakken. Maar ik wil niet te snel afvallen. Daarbij pasten mijn Opa en Oma veel op in mijn jeugd en heb ik door hun liefdevolle zorg de gewoonte om in de avond nog een paar geroosterde broodjes duimdik belegd met kaas naar binnen te werken. Dat geroosterde brood blijft alleen vervang ik de kaas door kalkoenfilet.

De maanden gaan voorbij en bij ieder bezoek aan mijn ouders stap ik op de weegschaal. In het begin gaat het hard en de eerste acht kilo zijn er zo af. Met zwemmen ben ik gestopt op woensdagavond omdat ik mij wil concentreren op het lopen. Het lopen gaat goed en het feit dat ik dagelijks wakker word met spierpijn in benen is normaal want dat gevoel is er altijd al geweest. Alleen gaat het opstarten met lopen aanzienlijk stroever maar de beentjes voelen veel beter als ze eenmaal opgestart zijn. Ook merk ik dat mijn uithoudingsvermogen steeds beter word. Kortom vol vertrouwen ga ik naar mijn controleafspraak met mijn neuroloog.

Mijn neuroloog is uiterst tevreden met mijn vorderingen en ik hoef daarom ook geen traject in met een diëtist. Daar ben ik blij om omdat ik totaal geen zin heb om nog meer begeleiding te hebben. Ik ga verder op de ingeslagen weg en ben nu anderhalf jaar verder. De benen zijn dan wel stukken stijver als ik wakker word en het opstarten duurt langer maar als ik eenmaal loop dan voelt alles zoveel beter. Ik heb veel meer lucht tijdens een inspanning en daarbij is die buik gewoon bijna weg.

Met één gewoonte ben ik wel een jaar geleden gestopt en dat is de gang naar de weegschaal bij mijn ouders. Daarom ben ik enorm verrast als ik ruim een week geleden weer eens op de weegschaal bij hun thuis ga staan. Waar de wijzer anderhalf jaar geleden de 118 kilo’s aantikte gaat hij nu niet verder als 96 kilo. Dat betekent dat ik dus door iets meer bewegen en anders eten op eigen kracht 22 kilo ben afgevallen.

Dus afvallen en een veel betere conditie krijgen met die altijd stijve en pijnlijke MS benen is me gewoon gelukt en in alle openheid en eerlijkheid…. Ik ben eigenlijk retetrots op mezelf dat dit het resultaat is. Nu een beetje opletten dat ik niet weer veel te zwaar word maar op gewicht blijf. Zeker na de opmerkingen van een aantal moeders vandaag op het schoolplein wil ik niet nog meer afvallen. Want dames ik neem jullie advies ter harte en zal met jullie in gedachte af en toe een bolletje Gelato (Italiaans Schepijs) extra nemen als ik met de Roze IJsbus onderweg ben. Want inderdaad gezien mijn leeftijd hoort een buikje er ook gewoon bij.

Deze website maakt gebruik van cookies om de website en uw ervaring daarmee te verbeteren. Door verder te gaan op de website gaat u akkoord met ons gebruik van cookies. Indien u meer informatie wilt of indien u niet wilt dat er cookies worden geplaatst als u de website gebruikt, klik dan hier: Over cookies.
Niet meer tonen